BIJ
IEDER AFSCHEID WORDT
EEN
HERINNERING GEBOREN
(S.DALHI)
Herdenkingsviering
bij
het overlijden van
Chris
Goossens
13 mei 2005
Verwelkoming
We zijn hier vandaag samengekomen om een bijzonder iemand te gedenken,
Chris Goossens, een onvergetelijke leerkracht en collega die plots op
30 april overleden is.
Dit onverwacht afscheid doet ons allemaal pijn.
In deze viering willen we elkaar troostende woorden
toespreken en mooie herinneringen aan haar laten geboren worden.
Het Spaanse woord voor troost is ‘consuelo’.
Letterlijk vertaald
betekent het ‘met grond’. Troost wil zeggen: weer
grond onder je voeten
krijgen en houvast in de aarde vinden. De aarde is een beeld voor
dát
wat ons mensen draagt. Net zoals grote bomen in het bos, wortelen ook
wij in de aarde.
We hebben relaties met andere mensen en dat geeft ons houvast,
bescherming en steun. Zonder aarde valt de boom om. Zonder
‘aarde’
vallen ook wij om.
Tekst
op melodie van ‘The Rose’
(geschreven
door Maxime uit 1AL)
Moet het zo, haar laten
en er met niemand over praten.
Moet het zo, al dat verdriet
want tranen helpen niet.
Het is moeilijk uit te leggen,
ik wou haar nog zoveel zeggen.
Maar ik had pech, want zaterdagmorgen,
ja, zaterdagmorgen was ze weg.
Ik wil alleen zeggen, ze is niet dood,
dat lijkt het maar.
Want haar plekje in onze harten,
was al verschrikkelijk lang klaar.
|
We
zullen haar nu laten
en kijk ’s nachts maar eens naar boven.
Want daar is ze,
daar ergens op de sterren,
of daar ergens op de maan.
De leerlingen van mevrouw Goossens zetten haar in de bloemetjes.
We hoorden de laatste weken heel vaak zeggen: ‘Mevrouw
Goossens haalde het beste uit onszelf.’ ‘Zij hielp
mij verder open bloeien.’ We kunnen haar dan ook niet mooier
bedanken dan met een grote bos rozen.
Enkele
leerlingen uit 1AL-1BL-1CL getuigen …
Er
was eens …
een boom, een onbekende boom ergens langs de waterkant. Geplant door
niemand weet wie. Hij leefde daar breeduit met vele takken. Hij droeg
een forse stem van de wind of de doodse stilte van de avondlucht.
’s Winters was het leven kaal en zwiepend op de harde wind en
met zijn twijgen als toegeklemde vuisten, stond hij maar te wachten op
de lente. Tot zijn takken weer vol groen en bloesems schoten van
ingehouden leven!
En als de zomer kwam, maakte hij gratis schaduw voor iedereen en soms
een paraplu tegen de regen.
Zo leefde die boom daar, jaar in jaar uit, op en neer in vier seizoenen.
Op een zekere dag kwam er een man met een mes. Er was geen ontkomen
meer aan. De mooiste tak werd afgesneden en de man nam hem mee naar
huis.
Een dode tak … voorgoed van het leven weggesneden. En straks
natuurlijk vergeten.
Drie dagen later kwam de man terug bij de boom. Die stond daar,
doodstil van angst. Welke tak is vandaag aan de beurt?
Maar kijk, de man ging zitten aan de voet van de boom en blies op de
afgesneden tak. Hij blies het lied van de fluit. De boom hield al zijn
ruisen in en verstond de fluit. ‘Horen jullie mij? Ik leef!
Ik fluit!
Ik zing!’
‘Lente’
(Vivaldi)
Getuigenis door
Michaël, Annelies
en Ellen (6de jaar)
‘Afscheid
van een
vriend’ (Clouseau)
door de
leerlingen van de
musical ‘Nico, Tine en
Tom’
Alles is voorgoed gedaan
als jij er klaar voor bent.
‘k Heb aan je zijde gestaan.
Mijn God, ik heb je graag gekend.
Ik blijf nu hier en jij gaat naar daar.
En daar is niet zover van hier.
We spreken af, ik weet niet waar.
En daar ontmoeten we elkaar. |
Zonder
jou tikt de klok even snel.
Maar de tijden veranderen wel.
Dus neem ik afscheid, jij moet nu gaan.
Weet dat je in m’n hart altijd blijft voort- bestaan.
Slaap zacht, je hebt het verdiend.
Je vocht tot aan je laatste zucht.
En ga, ga nu rustig Chris.
En droom voor eeuwig opgelucht.
Net zoals vroeger kom je wel terecht.
Ik weet, je vindt een thuis heel gauw.
En ik herhaal wat jij me ooit hebt gezegd.
In m’n hart blijf ik je trouw.
Zonder jou …
En ik weet, ik zou dankbaar moeten zijn.
Maar precies daarom doet het zo’n pijn.
Getuigenissen
van collega’s
Herdenkingsquilt
Wanneer je verdrietig bent, blik dan in je hart
en je zult zien dat je weent om wat je vreugde schonk.
We hebben allemaal, leerlingen, leer- krachten, directie, mensen van
het secretariaat en onderhoudspersoneel, met een krachtig woord
genoteerd waarin mevrouw Goossens ons vreugde schonk.
Met al die lapjes stof maken we een herdenkingsquilt, als een deken om
ons warm te houden als het leven koud aanvoelt. We gaan deze
herdenkingsquilt een bijzonder plaats geven op school, zoals mevrouw
Goossens ook een bijzondere plaats heeft in het hart van ieder van ons.
De lapjes stof worden naar voor gebracht.
Bezinningstekst
Nu ’t rouwrumoer rond jou is verstomd,
de stoet voorbij is, de schuifelende voeten,
nu voel ik dat er een diepe stilte komt,
en in die stilte zal ik je weer ontmoeten,
en telkens weer zal ik je tegenkomen.
We zeggen veel te gauw: het is voorbij.
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen,
niet wie je was en ook niet wat je zei.
Ik zal nog altijd grapjes met je maken,
we zullen samen door het stille landschap gaan.
Nu je mijn handen niet meer kunt raken,
raak je mijn hart nog duidelijker aan.
(Toon
Hermans)
Lied
door het koor: Laat ons maar van liefde zingen
(t:
H. Stufkens – m: F. de Vries)
Laat ons maar van liefde zingen,
laat ons maar de dood weerstaan,
laat ons maar elkaar omringen
met de moed om door te gaan.
|
